Wat voorafging

Komende tijd staat in het teken van mijn WIA-uitkering, de aanvraag en de gesprekken die er zullen volgen.

Maar voordat ik je daarin meeneem, lijkt het me handig om even een terugblik te geven aan wat daaraan voorafging, want op dit punt kom je niet zomaar en je doet het ook niet voor je lol.

In september 2020 had ik een afspraak met de bedrijfsarts. Ik zat bijna een jaar ziek thuis en dan moet je volgens de wet verbetering poortwachter ineens van alles.

Bedrijfsarts

Allereerst stelde de bedrijfsarts een functionele mogelijkheden lijst (FML) op. Een lijst waarin hij aangeeft wat je mogelijkheden zijn, volgens hem. Een lijst, waarvan als ik hem lees, denk gaat dit over mij? Overal ben ik in beperkt en dat is rot om te lezen, helaas wel waar. Naar aanleiding van deze lijst wilde hij vervroegt de WIA-uitkering gaan aanvragen en dus werden er medische gegevens opgevraagd bij mijn reumatoloog. In deze brief stond dat SLE in remissie kan komen met de juiste behandeling (wat ook klopt), maar doordat zinnetje ging vervroegt de uitkering aanvragen niet door en werd er een vervolgtraject ingezet om aan alle regeltjes te kunnen voldoen.

Arbeidsdeskundige

Daarna kwam de arbeidsdeskundige op visite. Deze beste man moest bepalen of ik kon re-integreren in mijn eigen functie of een andere functie op het kantoor waar ik onder contract sta (het zogenaamde eerste spoor) of dat er mogelijkheden zijn om mij ergens anders aan het werk te krijgen (het tweede spoor).

Na een gesprek met mijn leidinggevende en met mij (wel apart) over hoe mijn werkdag er normaal uitzag (ik moest heel diep graven, want dat was alweer een jaar geleden), kwam meneer tot de conclusie dat re-integreren op het eerste spoor niet meer mogelijk was, maar hij betwijfelde ook of ik inzetbaar was ergens anders (spoor twee).

Haalbaarheidsonderzoek

Door die twijfel werd er een haalbaarheidsonderzoek gestart. Drie maanden lang elke twee weken praten (gelukkig via videobellen) over werken, C.V., sollicitatiebrieven, vacatures en vooral hoe het met mij ging, het was heel erg slopend allemaal. Het leverde veel spanning en stress op (waardoor ik nu ook oxazepam slik) om elke twee weken geconfronteerd te worden met dingen die ik niet meer kon. Ik lag meer op bed omdat het me heel veel energie kostte. 

En na drie maanden was duidelijk dat ik niet instaat werd geacht om te kunnen werken. Ze hadden geen functie kunnen vinden die paste bij de FML lijst.

Vervolgens werden deze onderzoeken nog naar het UWV gestuurd, zodat zij konden bepalen of de werkgever er alles aan heeft gedaan om mij aan het werk te krijgen. Gelukkig was dat zo en nu begint dus het volgende hoofdstuk, de WIA-uitkering. 

Daarover dus later meer.

Groetjes,

Paula

foto van pixabay.com

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll to Top