Alles wat een begin heeft, heeft ook een einde. Sluit daar vrede mee en alles komt goed.

Afgelopen tijd was er nog weinig spraken van mijn wel verdiende rust. Er waren nog een aantal zaken die afgehandeld moesten worden, wat toch nog voor een hoop onrust zorgt.

Vaststellingsovereenkomst 

Als je twee jaar in de ziektewet zit en je daarna een uitkering krijgt, kan (hoeft niet, dan ben je slapend in dienst) je ervoor kiezen (wat wel heel gebruikelijk is trouwens) om je dienstverband te ontbinden via een vaststellingsovereenkomst.  Mijn HR-manager had hem netjes voor me opgesteld en ik heb hem netjes laten nakijken door mijn rechtsbijstandverzekering. Echt een aanrader om zo’n verzekering ernaar te laten kijken! Na nog wat heen en weer gebeld en gemaild te hebben, was de overeenkomst dik in orde en is deze ondertekend. Officieel loopt mijn contract nog tot eind januari, iets met een opzegtermijn of zo.

Afscheid 

Er lagen natuurlijk nog wat spullen van mij op kantoor aangezien ik twee jaar geleden even naar de reumatoloog ging en niet had verwacht dat ik nooit meer zou komen werken. En ik bleek ook nog wat van kantoor te hebben. Langs kantoor gaan was helaas geen optie, om meerdere redenen, dus werd er besloten dat twee managers langs zouden komen, voor de spullen en om afscheid te nemen. Want ja, terugkomen kan ik niet meer.

Afgelopen week was het zover en gehuld met een mooie bos bloemen en een tas vol met mijn eigen spullen kwamen ze langs. Na een klein uurtje en een gezellig en confronterend gesprek gingen ze weer weg. Toen kwam de man met de hamer keihard langs en lig ik sindsdien veel meer op bed, uitgeput van alles.

Beetje jammer 

Ik weet je mag niets verwachten, maar het had toch leuk geweest als er nog een kaart bij de bloemen had gezeten waarop collega’s wat hadden geschreven. Ik heb er toch ruim tien jaar gewekt (oké waarvan twee in de ziektewet) en is dus een beetje jammer.

Maar goed, elk verhaal heeft twee kanten en ik weet ook niet of mijn (bijna ex-) collega’s überhaupt wel weten dat er afscheid van mij is genomen of dat de managers het ook zo zagen, als afscheid.  Voor mijn gevoel was dit mijn afscheid, mijn afsluiting die ik hard nodig had.

Het einde van mijn loopbaan, en dat op 49-jarige leeftijd.

Emoties 

Veel emoties heb ik het afgelopen jaar weggestopt, anders had ik het helemaal niet gered. Maar nu mag ik ze weer voelen of oh misschien toch nog even niet. Het is veel wat er gebeurd is en dat kan ik niet 1, 2, 3 verwerken en een plekje geven. 

Tegenhouden lukt ook niet dus schrijf ik deze blog met tranen in mijn ogen. Het is goed, huil maar. Alles komt goed.

Liefs,

Paula

2 reacties op “Alles wat een begin heeft, heeft ook een einde. Sluit daar vrede mee en alles komt goed.”

  1. Huil maar goed uit Paula….afscheid nemen van je werkzaamheden doet pijn…..de maatschappij is harder geworden , als je een poosje niet werkt zijn ze je vergeten en daar deed corona ook geen goed aan….anders kon je nog eens effe gaan buurten….
    Neem de tijd om alles te verwerken, dat zal je gezondheid ten goede komen ..
    Groetjes van Mariska Zandee

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll to Top